Cala Luna to jedna z piękniejszych i najbardziej popularnych plaż zatoki Orosei. Zatoka ta znajduje się w zachodniej części Sardynii, w jej środkowej części. To wyjątkowy obszar chroniony przez ustanowiony na nim Park Narodowy. Pocztówkowe piękno Cala Luna często stanowi reklamę całej zatoki, szczególnie charakterystyczne są ujęcia grot, które się na niej znajdują. Oprócz Cala Luna warto również zajrzeć na inne plaże jak np. Cala Goloritze, Cala Mariolu czy do jaskini Bue Marino. Na plaże tej zatoki nie można dotrzeć autem, nie ma tam asfaltowych dróg czy infrastruktury turystycznej. Wyjścia są dwa: dopłynąć do nich łodzią lub dojść szlakiem pieszym, bardzo często wymagającym i długim dla przeciętnego turysty.

Cala Luna – rejs łodzią

Najłatwiejszym i najszybszym sposobem jest dostanie się do miejscowości Cala Gonone. Z portu kursują rejsy wycieczkowe oraz wodne taxi do plaż w Zatoce Orosei. Warto pojawić się tam dzień wcześniej i zrobić rozeznanie w cenach i ofertach. Możemy wybrać opcję całodniową, z przystankami na kąpiel w kilku miejscach, bądź przeprawę tam i z powrotem tylko do jednego miejsca.

Nasz wybór powinien zależeć od tego czego oczekujemy i na czym nam zależy. Czy chcemy odwiedzić jak najwięcej miejsc i spędzić dzień na morzu, czy tylko dostać się jak najszybciej w określone miejsce? Ciekawą opcją jest wynajęcie gommone czyli pontonu motorowego, dzięki czemu będziemy mogli elastycznie zmieniać swoje plany. Jeśli nie mamy czasu i możliwości zrobić rozeznania wcześniej warto pojawić się w porcie z samego rana, większość rejsów całodniowych wypływa o 10.00. Można się oczywiście targować, zwłaszcza po sezonie. Jest kilkanaście różnych budek przewoźników, które stoją koło siebie, przy samym porcie, więc trudno je przeoczyć. Pamiętajmy jednak, że w przypadku silnego wiatru czy kiepskiej pogody wszystkie kursy są zawieszone. Od południowej strony Parku Narodowego rejsy możliwe są również z miejscowości Arbatax i z Santa Maria Navarrese, trzeba jednak pamiętać, że z tych miejsc jest dużo dalej drogą morską do Cala Luna niż z Cala Gonone.

Rejs łodzią, niezależnie jaką wybierzecie, na pewno jest opcją szybką i wygodną. Każda plaża stanie przed wami otworem, także z dziećmi. Widok od strony morza dostarcza również z pewnością dodatkowych doznań i innej perspektywy.

Trekking czyli wyprawa piesza

Do Cala Luna można dostać się również trekkingiem, który w zależności od naszej kondycji zajmie nam 2-3 godzin w jedną stronę. Z miejscowości Cala Gonone, tej samej, z której ruszają rejsy do plaż i zatoczek, wiedzie asfaltowa droga wzdłuż morza, która po jakiś 2 kilometrach kończy się. Znajduje się tam mały, bezpłatny parking, i możliwość stanięcia wzdłuż drogi. Jeśli obawiacie się zarysowania samochodu, albo nie macie własnego środka transportu, bez problemu dojdziecie do punktu startu pieszo. Droga jest bardzo malownicza, a ruch stosunkowo nieduży. My wybraliśmy właśnie tę opcję idąc początkowo wzdłuż morza, szeroką i piękną plażą przy ośrodku Palmasera Village Resort, a na ostatnim odcinku wychodząc pod górę na drogę asfaltową.

Rozpoczęcie szlaku pieszego, czyli po włosku sentiero, jest zaraz za parkingiem. Pierwszy punkt widokowy z tablicami informacyjnymi oraz za nimi schody w dół, do poziomu morza. Na samym początku bowiem mamy okazję podziwiać plażę Cala Fuili. Jest to niezwykle malownicza plaża, z drobnymi kamykami, z obu stron otoczona skałami. Kiedy nasycimy wzrok widokami, stojąc plecami do plaży z lewej strony będzie strzałka kierująca nas na szlak do Cala Luna, odrobinę ukryta między gałęziami oraz liśćmi drzew.

Będziemy się wspinać dość mocno pod górę, nie jedyny zresztą raz na tej trasie. Trzeba bowiem nadmienić, że trasa pokonuje spore różnice w terenie. Kilkukrotnie wdrapujemy się, by potem schodzić i znów wchodzić. Konieczne jest wygodne, sportowe obuwie. Sandały to stanowczo zbyt mało na tej trasie. Nie warto również ruszać jeśli pogoda nie jest pewna. Opady deszczu mogą spowodować, że jej fragmenty mogą być niebezpieczne i nie do przejścia. W kilku trudniejszych miejscach na trasie pojawiają się metalowe uchwyty. Chciałabym podkreślić, że choć nie jest to trasa wyczynowa, to jednak nie ma absolutnie opcji pokonać jej z wózkami dziecięcymi, warto się również zastanowić jeśli mamy lęk wysokości. Na szlaku można było spotkać nieliczne psy, nie wyglądało to jednak na przyjemne dla nich doznanie. Zwierzaki zapierały się i były zmęczone. Latem pamiętajmy o dużym zapasie wody. Tak jak wspominałam, na trasie nie ma infrastruktury turystycznej.

Nagrodą są piękne widoki, droga jest naprawdę urokliwa. Jeżeli idziemy prosto do Cala Luna raczej trudno się zgubić. Cały czas idziemy głównym, najlepiej utrzymanym szlakiem. Problem zaczyna się jeśli chcielibyście po drodze zajść, na którąś z małych plaż lub do Bue Marino. Jest to jaskinia, do której można się dostać drogą morską, zwiedzanie obowiązuje w grupach z przewodnikiem. Inna jej część jest dostępna do zwiedzania od strony lądowej. Skręt nie jest jednak oznaczony, mapy google są tam niepomocne. Jedyną wskazówką jest kopczyk kamieni ustawiony przy dość zarośniętym skręcie. W trakcie naszego spaceru spotkaliśmy trochę Włochów, kilku Niemców, kilku Polaków i jedną Francuzkę. Można jednak ogólnie stwierdzić, że szlak był dość pusty, szczególnie rano.

Cala Luna – co znajdziemy u celu

Pod koniec szlaku widzimy nasze miejsce docelowe z góry, jest to świetny punkt widokowy, z którego można zrobić piękne zdjęcia. Następnie czeka nas ostatnie zejście i dość spora niespodzianka. Wychodzimy w niewielkim zagajniku, przedzieramy się przez oleandry i małą rzeczkę. W końcu, po około trzech godzinach marszu, stajemy na Cala Luna. Znajduje się tam sezonowy bar i restauracja, oraz pomost przy którym zatrzymują się wodne taxi oraz stateczki, o których pisałam wcześniej. Jeżeli trafiliście na dzień, w którym nie można się dostać na plażę drogą morską to możecie być pewni, że to piękne miejsce będziecie mieć praktycznie tylko dla siebie.

Plaża jest stosunkowo długa, piaszczysta. Znajduje się przy niej kilka grot, do których można bez problemu wejść. Całkiem możliwe, że widzieliście w internecie ujęcia robione właśnie z tych grot. Co ważne, po południu słońce chowa się za skałami. Trekking w tych godzinach nie ma większego sensu jeśli chcecie na miejscu plażować. A plażować naprawdę warto, choćby tylko brodząc w płytkiej wodzie, bo jest ona krystalicznie czysta i ma piękną barwę. Obecnie nie ma też na Cala Luna żadnych opłat za wstęp czy limitu osób, w przeciwieństwie do wspomnianej już wcześniej Cala Goloritze. Oficjalną stronę turystyki Sardynii znajdziecie tutaj.

Zachęcam do zapoznania się z moimi pozostałymi artykułami dotyczącymi Sardynii: La Pelosa, Sorgenti Su Gologone, Grotta Ispinigoli.

Artykuł Cala Luna, Sardynia – trekking czy rejs? pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.

La Pelosa na Sardynii nazywana jest najpiękniejszą plażą Włoch, a bardzo często nawet Europy. Znajduje się na północno-zachodnim krańcu wyspu, w odległości około 57 km od Alghero. Określa się ją mianem „Włoskich Malediwów”, „Europejskich Karaibów”. Te tytuły przyciągają na nią wielu turystów spragnionych pięknych widoków i wspaniałego wypoczynku. Doprowadziło to do wprowadzenia przez gminę Stintino, na której obszarze leży plaża, szeregu regulacji, które mają ochraniać to piękne miejsce i regulować wypoczynek odwiedzających.

Najważniejszą zmianą jest wprowadzenie od sezonu 2020 opłat za wstęp na plażę w okresie od czerwca do końca września w wysokości 3,5 euro/osobę. Dodatkowo liczba osób jest limitowana do 1500 osób dziennie. W poprzednich latach na plaży potrafiło przebywać nawet 6000 osób, w związku z tym warto zadbać o to, by odpowiednio wcześniej zarezerwować sobie online możliwość wejścia (w sierpniu wszystkie miejsca były zajęte z wielodniowym wyprzedzeniem). Po przyjechaniu na miejsce w Infopoint wydawane są opaski, które dla obsługi plaży są jednoznaczne z tym, że uiściliście opłatę za wejście na La Pelosę. Oczywiście możecie próbować przyjechać z samego rana, bądź przepłynąć z sąsiednich plaż, natomiast trzeba się liczyć z tym, że zdarzają się kontrole bransoletek. Od początku października nie trzeba się tym już martwić.

Dodatkowo według nowych regulacji na plaży trzeba mieć matę pod ręcznikiem, bądź wasz ręcznik musi być wykonany z mikrofibry. To również może być weryfikowane przez obsługę plaży, a decyzja wiąże się bezpośrednio z ochroną La Pelosy – ma na celu uniknięcie wynoszenia piasku z plaży na sobie. Dla tych, którzy nie mają wymaganych mat istnieje możliwość ich zakupienia od osób, które od godzin rannych oferują produkty rozkładając się przed wejściem na plaże. Na pomoście prowadzącym na La Pelosę są bezpłatne kraniki, które umożliwiają opłukanie stóp z piasku. Dla wygłodniałych istnieje bar-restauracja. W sezonie istnieje możliwość wypożyczenia parasoli oraz leżaków.

Przy plaży znajdują się miejsca parkingowe. Wszystkie mają niebieskie linie, co we Włoszech oznacza parking płatny. Szukając bezpłatnego miejsca parkingowego stracicie tylko czas. Co kawałek stoją parkometry, w których można uiścić opłatę za postój. Koszt to 1,5 euro/godzinę w tygodniu oraz 2 euro/godzinę w weekendy. Co jednak ciekawe, parking płatny jest tylko od 1.06 do 30.09, czyli w tym samym okresie, w którym biletowane jest wejście na samą plażę.

Tip: Na La Pelosę możemy dojechać również autobusem z Alghero. Aktualny rozkład znajdziecie tutaj. Bilet kosztuje 6 euro/osoba.

Jak wygląda?

Plaża La Pelosa charakteryzuje się białym, bardzo drobnym piaskiem. Woda jest krystalicznie czysta. Trudno nazwać ją szmaragdową czy turkusową. Jest tak przejrzysta, że po prostu… niewidoczna. Woda jest bardzo płytka oraz spokojna. Nadaje się więc również na plażowanie z dziećmi. Można odejść naprawdę daleko od brzegu, a poziom wody sięga zaledwie do połowy ud. Należy jednak pamiętać, że plaża jest bardzo krótka. W miesiącach letnich potrafi być więc bardzo zatłoczona. Część osób rozkłada się po prostu na sąsiednich skałach lub na jeszcze mniejszej plaży tuż obok, La Pelosetta.

Dodatkową atrakcją dla odwiedzających jest widok na Torre della Pelosa czyli wieżę znajdującą się na małej wysepce, blisko brzegu. Jeśli widzieliście jakieś ujęcia plaży w internecie to bardzo prawdopodobne, że w kadrze była właśnie ta charakterystyczna wieżyczka. Powstała na pewno przed rokiem 1578, ponieważ wtedy po raz pierwszy wspomniano o niej w oficjalnych dokumentach nadmieniając o potrzebie renowacji obiektu. Z La Pelosy świetnie widoczna jest również Isola Piana, a dopiero za nią znajduje się Isola Asinara, której obszar chroniony jest jako Park Narodowy. W historii wyspa Asinara zasłynęła jako jedno z najlepiej strzeżonych więzień włoskich, przeznaczone głównie dla członków mafii oraz terrorystów. Obecnie popularne miejsce jednodniowych wycieczek (można dopłynąć tam motorówką lub promem z miejscowości Porto Torres).

Jeśli planujecie swój pobyt na Sardynii zachęcam do zapoznania się z innymi artykułami dotyczącymi wyspy: Grotta Ispinigola oraz Sorgenti Su Gologone.

Artykuł La Pelosa – Sardynia pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.

Około 25 km od turystycznej miejscowości Cala Gonone i tylko 9 km od miejscowości Oliena znajduje się rzadko odwiedzana przez turystów atrakcja przyrodnicza. Sorgenti Su Gologone to wyjątkowe źródła krasowe, z największym średnim przepływem na Sardynii wynoszącym 500 litrów/sekundę. W okresach intensywnych deszczów może przekraczać on nawet 10 000 litrów/sekundę! Ze względu na swoją wyjątkowość zostały uznane w 1998 roku za pomnik przyrody. Źródło przypomina małe jezioro pomiędzy skałami zbudowanymi z wapienia, a krystalicznie czysta woda mieni się odcieniami intensywnego błękitu i turkusu.

Miejsce to inspiruje speleo-nurków, którzy przyjeżdżają z całego świata. Obecny rekord zejścia należy do Włocha, który osiągnął głębokość 135 m. Jest to także punkt gdzie można wybrać się na wycieczkę kajakiem, kanionem rzeki Cedrino. Na ogół sezon na spływy trwa tutaj od kwietnia do początku września. Trasa jest odpowiednia również dla początkujących, a w ofercie są kajaki zarówno jedno jak i dwuosobowe.

Na terenie parku znajduje się niewielki Kościół Nostra Signora della Pietà.

Źródła krasowe – jak się tam dostać?

Do Sorgenti Su Gologone prowadzi asfaltowa droga. Dojazd samochodem jest dość wygodny i szybki. Na miejscu znajduje się mały, bezpłatny parking przy drodze, a na jej końcu również bezpłatny plac parkingowy. Tablica informuje, że w sezonie pobierana jest opłata za wejście na obszar parku (2 euro), natomiast we wrześniu budka biletowa była zamknięta i nikt nie pobierał opłaty. Warto dodać, że można tam przyjechać o każdej porze dnia, nie ograniczają nas godziny otwarcia, ponieważ dostęp do źródeł nie jest w żaden sposób zamykany ani regulowany.

Jeśli chodzi o dojazd autobusem, z Cala Gonone jeździ autobus numer 520 obsługiwany przez ARST, kierunek Nuoro. Należy wysiąść na przystanku SP 46 Loc. Suvegliu. Stamtąd mamy do przejścia jeszcze 2,4 km. Rozkład jazdy znajdziecie tutaj.

Na terenie parku znajduje się również obiekt barowo-restauracyjny, natomiast jest on czynny jedynie sezonowo. Jeśli interesują Cię inne wpisy dotyczące Sardynii zapraszam do Jaskini Ispinigoli.

Artykuł Sorgenti Su Gologone – Źródła, Sardynia pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.

Grotta Ispinigoli znajduje się w gminie Dorgali, we wschodniej części Sardynii, blisko turystycznej miejscowości Cala Gonone.

Zwiedzamy ją wyłącznie z przewodnikiem, wejścia są o pełnych godzinach:

Styczeń, luty, listopad, grudzień – 11.00; 12.00

Marzec – 10.00; 11.00; 12.00; 15.00; 16.00

Kwiecień, Maj, Październik – 10.00; 11.00; 12.00; 15.00; 16.00; 17.00

Czerwiec, Wrzesień – 10.00; 11.00; 12.00; 13.00; 14.00; 15.00; 16.00; 17.00

Lipiec – 10.00; 11.00; 12.00; 13.00; 14.00; 15.00; 16.00; 17.00; 18.00

Sierpień – 10.00; 11.00; 12.00; 13.00; 14.00; 15.00; 16.00; 17.00; 18.00; 19.00

Tip: Bilet kosztuje 8 euro/osoba. Możliwa jest płatność kartą.

Wejścia odbywają się również przy minimalnym obłożeniu, w naszym przypadku tylko dla naszej dwójki. Przewodniczka bez problemu oprowadza chętnych w języku angielskim. Tradycyjnie wizyta trwa 40 minut, jednak przy małych grupach czas skraca się do 25-30 minut. Zwiedzanie odbywa się także podczas ulewy, więc wizytę tutaj można zaplanować nawet w sytuacji nagłego załamania pogody. Na miejscu znajduje się mały, bezpłatny parking, z którego w kilka minut, schodami pod górę dostaniemy się do kas i wejścia do Grotta Ispinigoli. W jaskini panuje stała temperatura 16-17 stopni.

W ramach biletu można zwiedzić również Muzeum Archeologiczne w Dorgali (maj-wrzesień 9.30-13.00, 16.00-19.00; marzec, kwiecień, październik 9.30-13.00, 15.30-18.00; listopad-luty, zamknięte w poniedziałki, 9.30-13.00, 15.30-18.00).

Co możemy w niej zobaczyć?

Grotta Ispinigoli została otwarta dla odwiedzających w 1974 roku. Jej najcenniejszym obiektem jest 38 metrowy stalagnat, powstały w wyniku połączenia 37 metrów stalagmita z 1 metrem stalaktyta. Jak twierdziła nasza przewodniczka – najwyższy w Europie. Cechą charakterystyczną tej jaskini krasowej jest to, że stalagmity (czyli te formacje, które „wyrastają” z podłoża) narastały tutaj dużo szybciej i dużo większe od stalaktytów (czyli tych formujących się na stropie). Odwiedzający poruszają się schodami po tylko jednej sali, za to bardzo wysokiej w porównaniu do np. Bue Marino czy Groty Neptuna, które to również znajdują się na Sardynii. Można podziwiać tutaj fantazyjne nacieki, np. w kształcie brokułów, meduz, welonów, małego niedźwiedzia. Widoczne jest również wejście dla grotołazów, do kolejnych sal i kortarzy, które w dalszym ciągu są badane. Obecność sztucznych świateł oraz ciepło wydzielane przez turystów powoduje, że miejscami skałę zaczynają zdobywać zielone porosty.

Miejsce to było użytkowane jako miejsce kultu i pochówku przez ludzi już w epoce nuragijskiej (XVII-VI wiek p.n.e.), a potem kolejno w punickiej (VIII-III p.n.e.), rzymskiej (III p.n.e.- VI n.e.). Znalezione tutaj przedmioty, m.in. biżuteria są wystawione w Muzeum Archeologicznym w Dorgali.

W jaskini obowiązuje całkowity zakaz robienia zdjęć. Zjazd z drogi jest oznakowany. Jeśli będziemy jechać od strony Cala Gonone kierując się mapami Google, najkrótsza proponowana droga wiedzie przez góry, dość krętą i wąską drogą na początkowym odcinku, by potem zjechać w dolinę.

Artykuł Grotta Ispinigoli – Sardynia pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.