Bazylika św. Marka w Wenecji to drugi, po Koloseum, najczęściej odwiedzany zabytek Włoch. Kościół jest piękny i słusznie podziwiany przez turystów. Jego popularność powoduje jednak ustawianie się długich kolejek do kas biletowych i wejścia. Aby uniknąć wielogodzinnego stania w tłumie warto rozważyć podróż do Wenecji poza sezonem, bądź skorzystanie z opcji kupienia biletu z wyprzedzeniem online. Jest to opcja niesłychanie wygodna, ale też ciut droższa niż kupienie biletu w kasie na miejscu.

Ceny biletów kształtują się następująco (cena w kasie/cena online):

Bazylika: 3/6 euro

Bazylika + Złoty Ołtarz: 8/12 euro

Bilet na wszystko (Bazylika, Złoty Ołtarz, Muzeum i taras Loggia Cavalli): 25/20 euro

Kościół otwarty jest od 9.30 do 17.15. Stojąc twarzą do frontu bazyliki, wejście dla osób, które mają wykupioną opcję „skip the line” czyli pomiń kolejkę jest po lewej stronie. Dla osób chcących kupić bilet na miejscu w kasie wejście jest po prawej stronie. Na biletach są kody QR, które skanujemy na bramce wejściowej. Należy je zachować ponieważ jeśli zdecydowaliśmy się zobaczyć coś więcej np. Złoty Ołtarz to będziemy musieli je ponownie skanować przy kolejnej bramce już w środku.

Jeśli chcemy zostawić większy bagaż przed wejściem to możemy skorzystać z przechowalni bagażu znajdującej się tuż obok Bazyliki św. Marka. Znajduje się ona po lewej stronie świątyni, trudno ją przeoczyć. Przechowalnia jest czynna od 9.30-18.30. Jest w pełni zautomatyzowana, koszt to 2,49 euro za 2 h + 0,50 euro opłaty administracyjnej jeśli rezerwujemy szafkę online.

W przypadku moich odwiedzin bez problemu weszłam do bazyliki z małym plecaczkiem. Bardzo restrykcyjnie podchodzi się do kwestii stroju. Pamiętajmy, że spodnie lub spodnica powinny być za kolana, a bluzka bądź sukienka nie powinna być na ramiączkach (muszą zakrywać ramiona). W przypadku nieodpowiedniego stroju turyści nie są wpuszczani, sama byłam świadkiem jak kilka osób nie weszło do środka.

Jak najłatwiej dostać się do bazyliki?

W Wenecji nie można poruszać się samochodem, autobusem oraz rowerem. Jedynymi środkami lokomocji są łodzie (tramwaje wodne – vaporetti, gondole, prywatne jednostki motorowe) bądź własne nogi. Jeśli korzystamy z vaporetti należy wysiąść na przystanku San Marco. Dojeżdżając do Wenecji pociągiem na stację Venezia Santa Lucia możemy skorzystać z przystanku tramwaju wodnego „ferrovia”. Przyjeżdżając do Wenecji autobusem wysiadamy na Piazzale Roma i korzystamy z przystanku o nazwie „Piazzale Roma”. Wartą uwagi jest linia numer 1, która dowiezie nas do celu przez Canal Grande. Jest to wyjątkowo malownicza trasa, przepływa się m.in. pod Rialto czy obok Ca’ d’Oro.

Tip: Vaporetti obsługuje firma ACTV. Bilet jednorazowy (ważny 75 minut, można w tym czasie się przesiadać) to koszt 7,50 euro. Dużo bardziej opłacalny jest bilet 24h (ważny 24 godziny od jego pierwszego użycia), można dzięki niemu się dostać również na sąsiednie wyspy. Kosztuje 21 euro. Bilety można kupić w biletomatach na przystankach (dostępne kilka wersji językowych w tym po angielsku) oraz w kasach (te ostatnie tylko na większych przystankach).

Trasę da się pokonać również pieszo. To około 2,2 kilometra, ale na jej przejście trzeba liczyć spokojnie około 40 minut ze względu na liczne wejścia i zejścia z mostków. Jest świetnie oznaczona, należy zwracać uwagę na strzałki kierujące na San Marco na ścianach budynków.

Bazylika św. Marka – dlaczego warto ją odwiedzić?

Bazylika św. Marka została wybudowana w XI wieku, na miejscu wcześniejszej świątyni, która spłonęła w pożarze.  Położona przy placu św. Marka, słynie przede wszystkim z wyjątkowych mozaik. Pochodzą one z XIII-XV wieku. Oszałamiają odwiedzających, którzy nie wiedzą gdzie najpierw kierować swój wzrok. Dominującym kolorem jest wszechobecne złoto. W krytym przedsionku (narteksie) możemy podziwiać historie ze Starego Testamentu w środku zaś z Nowego Testamentu.

Prawdziwym skarbem świątyni jest również Złoty Ołtarz (Pala d’Oro). To wyjątkowy przykład gotyckiego rzemiosła złotniczego. Doża wenecki zamówił go w 1102 roku w Konstantynopolu. Prace zakończono w 1105 roku. Jest rzeźbiony w złocie i pełen kamieni szlachetnych (szmaragdy, szafiry czy perły). Z pewnością warto oprócz biletu do bazyliki wykupić również ten pozwalający nam zobaczyć to arcydzieło. Dodatkowym argumentem jest to, że strefa biletowana by go zobaczyć ogranicza około 1/3 bazyliki. Dzięki temu nie stracimy okazji, by przyjrzeć się pięknie zdobionym drewnianym kolumnom przy ołtarzu czy wspaniałej posadzce.

Kto zdecyduje się zwiedzić muzeum zobaczy oryginały Rumaków Lizypa, jednego z symboli Wenecji. Rzeźba 4 koni powstała w IV wieku p.n.e., a jej autorstwo przypisuje się Lizypowi, legendarnemu greckiemu rzeźbiarzowi. Na tarasie (Loggia dei Cavalli) wychodzącym na Plac św. Marka znajduje się kopia dzieła.

Całość bazyliki obłożona jest wielokolorowym, cennym marmurem. Bryła budynku jest bogato zdobiona. Warto wygospodarować sobie dość czasu na podziwianie wszystkich detali.

Zachęcam Was również do lektury moich wpisów dotyczących Burano oraz Torcello, prawdziwych pereł Laguny Weneckiej.

Artykuł Bazylika św. Marka w Wenecji pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.

Burano – dlaczego warto się tam wybrać?

Burano jest niewielkie, ale niezwykle urokliwe. Czyni to z wyspy znakomity cel wycieczki także dla rodzin z dziećmi. Domy są tutaj niższe, mniejsze niż w Wenecji. Nie spotkamy pałaców czy innych wyróżniających się budynków do odhaczenia w przewodniku. Burano jest dużo bardziej kameralne i niesamowicie fotogeniczne. Jeśli podczas podróży lubicie porobić fajne zdjęcia to możecie być pewni, że tutaj okazji do trafienia świetnego kadru będzie mnóstwo.

Mężczyźni na wyspie przez wieki trudnili się głównie rybołóstwem, a kobiety parały się wytwarzaniem najwyżej jakości koronek. Do dzisiaj działają liczne sklepiki, w których można zakupić ręcznie robione produkty takie jak koronkowe sukienki, obrusy czy szale. To prawdziwe małe dzieła sztuki.  Na wyspie, gdy wyjdziemy z promu, najlepiej się po prostu „zagubić”. Ostatecznie i tak trafimy do najciekawszych miejsc. Należą do nich:

• Jedyny na wyspie Kościół San Martino, wybudowany w XVI wieku, z wyróżniającą się w krajobrazie krzywą dzwonnicą (kampanilą). Wstęp wolny.

• Muzeum Koronki (Museo del Merletto), 10-16.00, zamknięte w poniedziałki. Bilet 5 euro, można też zakupić bilet łączony z Muzeum Szkła na Murano (12 euro).

• Piazza Galuppi – główny (i jedyny) plac, przy którym koncentrują się knajpki i restauracyjki. W jego okolicy jest najwięcej sklepów z pamiątkami, a także jedyna toaleta publiczna (płatna 1,5 euro).
• Urokliwe mostki – tym najpopularniejszym z pewnością jest Tre Ponti (w tłumaczeniu – trzy mosty), choć równie atrakcyjne widoki rozciągają się z Love Viewing Bridge. Spacerując po Burano nie sposób ich pominąć.

Wyspa jest bardzo czysta i zadbana. Jeśli traficie na nią na przełomie maja i czerwca, tak jak ja, możecie zostać dodatkowo oszołomieni zapachem kwitnących stefanotisów. Rośliny te są tutaj powszechnie formowane w kształt żywopłotu, bądź porastają domy.

Jak dotrzeć na kolorową wyspę koronek?

Na Burano dotrzemy z Wenecji vaporetto numer 12 (z Fondamente Nove w Wenecji; połączenie całoroczne przez wyspę Murano) oraz 14 (z San Marco-San Zaccaria w Wenecji, przez Lido i Punta Sabbioni; uwaga: połączenie sezonowe, funkcjonujące w okresie letnim). Do planowania podróży przydatna jest strona z rozkładami wszystkich linii.

Tip: Vaporetti są obsługiwane przez firmę ACTV. Bilet jednorazowy (ważny 75 minut, można w tym czasie się przesiadać) to koszt 7,50 euro. Dużo bardziej opłacalny jest bilet 24h (ważny 24 godziny od jego pierwszego użycia), szczególnie jeśli chcemy odwiedzić więcej wysp. Kosztuje 21 euro. Bilety można kupić w biletomatach na przystankach (dostępne kilka wersji językowych w tym po angielsku) oraz w kasach (te ostatnie tylko na większych przystankach).

Jeśli już będziecie na Burano warto zajrzeć na sąsiednią wyspę Torcello, którą opisałam w tym artykule. Naprawdę warto!

Artykuł Burano – kolorowe domki i koronki pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.

Choć obecnie Torcello wydaje się zapomniane i pomijane (niesłusznie) przez turystów, dotarcie na wyspę nie przysparza specjalnych trudności. Co 15 minut kursuje tutaj vaporetto (tramwaj wodny) numer 9 z sąsiedniej wyspy Burano (dokładnie z pomostu „Burano A”). Płynie on około 5 minut. Porusza się w pętli, nie ma żadnych innych przystanków pośrednich. Na Burano dotrzemy z Wenecji vaporetto numer 12 (z Fondamente Nove w Wenecji; połączenie całoroczne przez wyspę Murano) oraz 14 (z San Marco-San Zaccaria w Wenecji, przez Lido i Punta Sabbioni; uwaga: połączenie sezonowe, funkcjonujące w okresie letnim). Niektóre kursy 12 są wydłużone do Treporti, wtedy vaporetto płynie przez Torcello, bez konieczności przesiadki na Burano. Do planowania podróży przydatna jest strona z rozkładami wszystkich linii.

Tip: Vaporetti są obsługiwane przez firmę ACTV. Bilet jednorazowy (ważny 75 minut, można w tym czasie się przesiadać) to koszt 7,50 euro. Dużo bardziej opłacalny jest bilet 24h (ważny 24 godziny od jego pierwszego użycia), szczególnie jeśli chcemy odwiedzić więcej wysp. Kosztuje 21 euro. Bilety można kupić w biletomatach na przystankach (dostępne kilka wersji językowych w tym po angielsku) oraz w kasach (te ostatnie tylko na większych przystankach). 

Magiczna wyspa o historii dłuższej niż sama Wenecja

Choć obecnie mieszka tutaj na stałe 12 osób to, choć może wydawać się to nieprawdopodobne, Torcello w X wieku czyli okresie swojego największego rozkwitu zamieszkiwało 20 000 osób. Wyspa była pierwszą z Laguny Weneckiej, na której pojawiło się osadnictwo. Mieszkańcy pojawili się tutaj już w połowie V wieku. Swój rozwój Torcello zawdzięcza handlowi. Swój upadek zaś, zapoczątkowany w wieku XIV, zamuleniu kanałów i rozrastaniu się mokradeł. Rolę głównego miasta portowego przejęła Wenecja, która w tym wieku intensywnie się rozwijała. Dodatkowo Torcello zdziesiątkowała epidemia malarii. Pozostali mieszkańcy masowo przenosili się do Wenecji, na Burano i Murano. To spowodowało, że pod koniec XVIII wieku żyło tu już tylko około 300 osób.

Torcello – co warto zobaczyć:

Na wyspie nie da się zabłądzić. Znajduje się na niej tylko jeden przystanek tramwaju wodnego. Z przystani prowadzi jedna, całowicie prosta i zadbana ścieżka wzdłuż kanału. Wokół otacza nas zieleń, niewielkie pola i sady. Mijamy zaledwie kilka domów, a największe atrakcje wyspy znajdują się na końcu trasy. To jedynie 1 kilometr przyjemnego spaceru. Na Torcello nie ma tłumów turystów co jest ogromną zaletą wyspy.

• Bazylika Santa Maria Assunta – wzniesiona w 639 roku. Przez około 1200 lat była katedrą diecezji Torcello (640–1818). Otwarta 10.30-17.00. W środku znajdują się przepiękne mozaiki, którymi ozdobiono bazylikę między IX-XIII wiekiem. Warto zwrócić uwagę na imponującą mozaikę Sądu Ostatecznego oraz Madonny z Dzieciątkiem. Bilet wstępu do bazyliki kosztuje 5 euro, ale warto kupić bilet łączony z wejściem na wieżę (9 euro), lub wspólny do kościoła, na wieżę i do muzeum (12 euro). Widok z wieży (campanile) jest oszałamiający, szczególnie pięknie prezentuje się pobliskie Burano. Naprawdę warto pokonać schody na górę.

• Kościół Santa Fosca – z XI w. Wyróżnia się charaktertycznym portykim z kolumnami o bizantyjskich kapitelach. Wstęp jest wolny. W kościele znajdują się relikwie św. Foski (Fuski), męczennicy żyjącej w III wieku.

• Baptysterium San Giovanni – jego ruiny o okrągłym kształcie są wciąż świetnie widoczne przed wejściem do bazyliki. Pochodzi z tego samego okresu co ona.

• Muzeum – niewielkie muzum mieści się w pałacu z XIV wieku, naprzeciwko bazyliki. Znajdują się w nim dwie wystawy stałe (antyczna oraz średniowieczno-współczesna).
• Ponte del Diavolo – most z XV w. nazywany diabelskim. Zgodnie z legendą co roku 24 grudnia pojawia się na nim diabeł. To piękny przykład mostu bez poręczy. Obecnie w całej Lagunie Weneckiej przetrwały tylko dwa mosty tego typu, drugi znajduje się w Wenecji.

• Casa Museo Andrich – zainteresowanych sztuką może zaciekawić wizyta w domu artysty Lucio Andricha. Odwiedzających oprowadza bratanek nieżyjącego już malarza i rzeźbiarza, koszt to 20 euro. Więcej informacji tutaj.

Jeśli zgłodnieliście warto rozważyć obiad w Locanda Cipriani. Lokal posiada piękny, zadbany ogród. Stoły porozstawiane są m.in. wśród krzewów róż. Ogród jest doskonale widoczny z dzwonnicy.

Planując swoje wakacje sprawdź koniecznie inne włoskie kierunki: Rzym, Reggio di Calabria, Scilla.

Artykuł Torcello – perła Laguny Weneckiej pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.

Muzeum Antonio Canovy, czołowego włoskiego rzeźbiarza doby klasycyzmu, który cieszył się międzynarodową sławą jeszcze za życia. Urodzony w Possagno (północne Włochy) w rodzinie kamieniarzy, swoje zawodowe życie związał głównie z Rzymem. Pracował m.in. przy sarkofagach papieży Klemensa XIII i Klemensa XIV czy dla Napoleona Bonaparte i jego rodziny. Efektem tej współpracy jest niezrównany posąg Pauline Borghese (siostry Napoleona) jako Wenus Zwycięskiej. On sam ze swojej sławy nic sobie nie robił, był typem samotnika i nigdy nie założył rodziny. Całą swoją energię przekuł na pracę oraz ochronę dzieł sztuki. Jego najsłynniejsze rzeźby to: Psyche budzona przez pocałunek Kupidyna, Trzy Gracje, Kupidyn i Psyche, Perseusz z głową Meduzy. Ciekawostką może być to, że w Polsce rzeźbę Canovy „Henryk Lubomirski jako Amor” znaleźć możemy w Łańcucie. Autor nie był jednak nigdy w Łańcucie, gotową rzeźbę wysłał z Rzymu na zamówienie Izabeli z Czartoryskich Lubomirskiej.

Muzeum Antonio Canovy – gdzie się znajduje?

Jego muzeum znajduje się w Possagno, czyli w mieście, w którym się urodził, i w którym został pochowany. Zobaczyć możemy nie tylko kolekcję jego prac, ale również dom w którym urodził się i mieszkał, przylegający doń ogród oraz bibliotekę. W soboty oraz niedzielę za dodatkową opłatą (4 euro) możliwe jest zwiedzanie z przewodnikiem.

Tip: Koszt biletu to 10 euro. Zamknięte w poniedziałki. Więcej informacji tutaj.

Najbliższe lotniska znajdują się w Wenecji oraz w Treviso. Najbliższe stacje kolei zaś w Cornuda, Castelfranco Veneto, Bassano del Grappa. Możemy się dostać z nich do Possagno autobusem. Więcej informacji na temat połączeń i rozkładów jazdy znajdziecie tutaj.

Muzeum Antonio Canovy – wirtualne zwiedzanie

Jeśli lubicie wygodne zwiedzanie, bez tłumu turystów, a do tego chcielibyście oszczędzić to zachęcam was do wirtualnej wycieczki. W lewym dolnym rogu, w menu, możemy zmieniać piętra czy przechodzić do planu całego budynku. Osobno zwiedzamy dom i osobno kolekcję rzeźby. Poruszanie się jest dość intuicyjne, a same zdjęcia świetnie wykonane.

Zachęcam również do odbycia pozostałych wirtualnych wycieczek ze mną, czekają na was: Dom Augusta, Galeria Uffizi, Pinakoteka Brera czy Muzea Watykańskie.

Artykuł Muzeum Antonio Canovy – wirtualne zwiedzanie pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.