Piazza Navona to jedno z najbardziej malowniczych miejsc w Rzymie. Pod swoją barokową powierzchnią skrywa ruiny Stadionu Domicjana. Stadion został zbudowany w 86 roku n.e. za panowania cesarza Domicjana. Odbywały się na nim głównie zawody atletyczne takie jak biegi, zapasy czy boks. Były to zawody bezkrwawe, wzorowane na greckich. Nie zdobyły jednak takiej popularności co starcia gladiatorów w Koloseum czy wyścigi rydwanów w Circo Massimo. Budowla ta mogła pomieścić około 30 000 widzów i miała wymiary około 275 na 106 metrów.

Plac Navona jaki znamy obecnie powstał na fundamentach Stadionu Domicjana. Owalny kształt placu jest bezpośrednim odzwierciedleniem oryginalnych, antycznych konturów stadionu. Nawet nazwa „Navona” wywodzi się prawdopodobnie z łacińskiego słowa „agones” (zawody), co z czasem ewoluowało w słowo Navona. Pozostałości stadionu, wpisane na światową listę dziedzictwa UNESCO, udostępniono do zwiedzania. Usytuowane są 4,5 metra pod obecnym poziomem ulicy.

Stadion Domicjana – Zwiedzanie

Bilet wstępu kosztuje 9 euro. Każdy odwiedzający otrzymuje audioprzewodnik w cenie biletu. Ruiny można zwiedzać codziennie od 10.00-19.00. Biletów nie trzeba rezerwować z wyprzedzeniem, na ogół nie ma wielu zwiedzających. Na to stanowisko archeologiczne należy zarezerwować sobie 30-40 minut. Wejście znajduje się od ulicy Via di Tor Sanguigna 3. Co ciekawe, miejsce można wynająć na prywatne wydarzenia np. kolacje czy koncerty. Więcej informacji można znaleźć na oficjalnej stronie internetowej.

Po zwiedzaniu warto zajrzeć do Two Sizes, aby skosztować tiramisu. Lokal słynie z podawania tego przysmaku w kubeczkach w dwóch rozmiarach na wynos. Spróbować można kilku smaków: klasycznego, pistacjowego, truskawkowego, karmelowego oraz o smaku masła orzechowego. Można się nim rozkoszować podziwiając słynną, pobliską fontannę czterech rzek dłuta Berniniego. W końcu to na Piazza Navona nakręcono sceny z jedzącą lody Julią Roberts w filmie „Jedz, módl się, kochaj”.

Zachęcam do zapoznania się z moimi pozostałymi artkułami na temat Rzymu: Vicus Caprarius, Case Romane del Celio, Muzeum Forma Urbis, Palazzo Colonna, Hale Trajana czy Via Appia Antica.

Artykuł Stadion Domicjana pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.

Kopalnia Guido w Zabrzu to klejnot na mapie turystycznej Śląska, oferujący niepowtarzalne wrażenia i spojrzenie w górniczą duszę regionu. Swoją nazwę zawdzięcza księciu Guido Henckel von Donnersmarck, który zainicjował jej budowę w 1855 roku. Przez lata, kopalnia była miejscem ciężkiej pracy górników, wydobywających węgiel kamienny. Po zaprzestaniu wydobycia przez pewien czas była kopalnią doświadczalną. Testowano tutaj nowe maszyny i urządzenia górnicze. Obecnie nie jest już czynna. Zamieniona w muzeum, Kopalnia Guido zachwyca autentycznością i pozwala na zrozumienie historii oraz trudu górniczego życia.

Trasa turystyczna pozwala na zjechanie na poziom 320 metrów pod ziemię. Turyści zjeżdżają autentyczną szolą górniczą. Na miejscu czeka nas również przejażdżka oryginalną elektryczną kolejką podwieszaną. Prezentowane są warunki wydobycia oraz rozwój techniki górniczej od XIX wieku do czasów współczesnych. Jednym z największych atutów trasy jest to, że wszystkie maszyny są nadal sprawne. Przewodnik demonstruje ich działanie co niesamowicie pobudza wyobraźnię.

Kopalnia Guido to nie tylko historia i podziemne trasy. To także miejsce, w którym odbywają się obecnie koncerty, wystawy i inne wydarzenia kulturalne. Można zorganizować tam również własne spotkanie jak np. wyjątkową kolację. Unikatową atrakcją jest również podziemny pub, gdzie można odpocząć po zwiedzaniu, delektując się atmosferą miejsca.

Wskazówki dla Zwiedzających

• Koszt biletu: 60 zł/osoba dorosła, 47 zł/bilet ulgowy.
• Rezerwacja Wizyty: Ze względu na ograniczoną liczbę miejsc (maksymalnie 24 osoby w grupie), konieczna jest wcześniejsza rezerwacja biletów. Można to zrobić na oficjalnej stronie pod tym adresem.
• Zwiedzanie z dziećmi: dzieci muszą mieć ukończone 6 lat, aby móc wziąć udział w zwiedzaniu.
• Przemyśl co ubierzesz: Temperatura pod ziemią jest stała przez cały rok, wynosi między 13-16 stopni. Może się więc sporo różnić od tej na powierzchni. Dodatkowo konieczne są wygodne buty, z płaską podeszwą.
• Bezpieczeństwo: Śledź wskazówki przewodnika i stosuj się do zasad bezpieczeństwa. Wszystkie maszyny, które są na trasie zwiedzania wciąż działają.
• Na terenie kopalni znajduje się bezpłatna toaleta, szafki gdzie można zostawić plecak oraz sklepik z pamiątkami.

Zapraszam do poznawania pięknej Polski z moimi pozostałymi artykułami: Pałac Myśliwski w Antoninie, Ogród Lawendy w Ostrowie, Sky Walk w Świeradowie Zdrój, Zamek Czocha czy Zamek Moszna.

Artykuł Kopalnia Guido w Zabrzu pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.

Historia Bazyliki

Bazylika św. Klemensa jest poświęcona trzeciemu papieżowi po św. Piotrze, św. Klemensowi I, który zginął śmiercią męczeńską. To jedno z miejsc w Rzymie, które pozwala zrozumieć warstwowość historyczną miasta. Obecną bazylikę datuje się na początek XII wieku. Zbudowana ją na fundamencie kościoła z IV wieku. Ten z kolei spoczywa na jeszcze starszych budowlach. Jedną z nich jest dom z I wieku, który prawdopodobnie służył jako miejsce wczesnochrześcijańskich spotkań (titulus). Najgłębiej zobaczyć możemy mitreum – świątynię poświęconą Mitrze, bogowi z Azji Mniejszej. W dwóch miejsach na trasie możemy usłyszeć wartko płynący, podziemny strumień.

Odkrycie niższych poziomów kościoła nastąpiło w XIX wieku przez irlandzkiego księdza, Josepha Mullooly’ego. Jednym z największych odkryć są dobrze zachowane freski przedstawiające sceny z życia św. Klemensa. Uwagę włochów przykuwa fresk „Legenda Syzyniusza” (XI wiek), na którym znajduje się jeden z najstarszych napisów w lokalnym dialekcie romanesco. W podziemiach znajduje się również grób św. Cyryla, do którego pielgrzymują wierni z krajów bałkańskich.

W obecnej bazylice warto zwrócić uwagę na piękną mozaikę w apsydzie czy posadzkę w charakterystycznym stylu kosmateski. W ołtarzu znajduje się grób św. Klemensa. Wspaniały drewniany sufit pochodzi z XVIII wieku.

Bazylika św. Klemensa – zwiedzanie

Bazylika św. Klemensa jest otwarta od 9.00-12.30 oraz 14.00-18.00 (w niedziele 12.00-18.00). Wstęp do kościoła jest darmowy, natomiast bilet wstępu do podziemi kosztuje 10 euro (istnieją też bilety ulgowe). Bilety można kupić na miejscu lub zarezerwować online. Na spokojne zwiedzanie trzeba przeznaczyć około 40 minut.

Zapraszam do podróży po Rzymie z moimi pozostałymi artykułami: Palazzo Colonna, Via Appia Antica, Vicus Caprarius, La Scatola Archeologica, Hale Trajana, Case Romane del Celio, Muzeum Forma Urbis.

Artykuł Bazylika św. Klemensa w Rzymie – podróż w głąb historii pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.

La Scatola Archeologica, czyli skrzynka/pudełko/szkatułka archeologiczna znajduje się pod budykiem mieszkalnym na Awentynie. Podczas budowy parkingu podziemnego tego bloku odkryto ruiny rzymskiego domus czyli domu. Zachowały się tam freski oraz mozaiki, wśród których warto zwrócić uwagę na np. mozaikę z papugą czy o motywach roślinnych. Dla odwiedzających przygotowany jest spektakl światło-dźwięk. Powoli podświetlają się kolejne ciekawe elementy. Dzięki temu w niektórych miejsach możliwe było również „uzupełnienie” mozaik, by dać pogląd jak wyglądały w całości. Wszystkiemu towarzyszy głos narratora, niestety w języku włoskim. Po zakończeniu spektaklu można również zadać pytania osobie oprowadzającej grupę.

Szacuje się, że pierwsze ślady osadnictwa w tym miejscu pochodzą z VIII w p.n.e. (czyli okresu założenia Rzymu). La Scatola Archeologica pochodzi jednak z II w p.n.e., a w późniejszych latach, aż do II w n.e. była wielokrotnie przebudowywana. Zidentyfikowano tutaj kilka poziomów nakładających się na siebie budowli. Zachowała się m.in. część mieszkalna, pomieszczenia służące przechowywaniu jedzenia czy systemów hydraulicznych.

La Scatola Archeologica – zwiedzanie

Zwiedzanie dostępne jest wyłącznie w soboty (a dokładniej cztery pierwsze soboty miesiąca). Zwiedza się w grupie, maksymalnie 20 osobowej. Wejścia odbywają się o 14.00, 15.00, 16.00, 17.00 oraz 18.00. Wizyta odbywa się w języku włoskim. Cena biletu to koszt 12 euro. Konieczna jest wcześniejsza rezerwacja na stronie internetowej. Na ogół można spokojnie kupić bilet online w dniu zwiedzanie, są one dostępne. Nie istnieje za to możliwość kupienia go na miejscu.

Miejsce zbiórki to plac Albania 35 (przed wejściem do budynku), niedaleko stacji benzynowej. Jest również opcja wizyty w języku angielskim, francuskim, hiszpańskim, niemieckim, rosyjskim, chińskim oraz japońskim. W tym celu należy napisać na adres: scatolaarcheologica@archeologia.it. Niestety wymaga to rezerwacji całej tury wejścia. Na zwiedzanie trzeba zarezerwować godzinę.

Jeśli planujesz swój pobyt w Rzymie to zachęcam do zapoznania się z moimi pozostałymi artykułami: Palazzo Colonna, Muzeum Forma Urbis, Vicus Caprarius, Via Appia Antica, Hale Trajana, Case Romane na wzgórzu Celio.

Artykuł La Scatola Archeologica – odkrywając podziemia Awentynu pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.

Via Appia Antica jest jedną z najstarszych i najbardziej znaczących dróg w historii starożytnego Rzymu. Została zbudowana w 312 roku p.n.e. przez cenzora Appiusza Klaudiusza Cekusa. Miała na celu zapewnienie szybkiego połączenia strategicznego i wojskowego między Rzymem a południową częścią Włoch, aż do Brindisi. Brindisi, będące ważnym portem, umożliwiało dalsze połączenia handlowe i wojskowe z Grecją i Bliskim Wschodem. To czyniło Via Appia kluczowym szlakiem dla ekspansji i kontroli terytorialnej Rzymu. Droga ta, często nazywana „Regina Viarum” (Królowa Dróg), była arcydziełem inżynierii rzymskiej, z twardą nawierzchnią, odprowadzeniem wody i miejscami odpoczynku, co umożliwiało efektywny transport ludzi i towarów.

Via Appia Antica stała się miejscem pochówku wybitnych Rzymian. Istniały ścisłe przepisy prawne zakazujące pochówków w obrębie murów miasta Rzym, co skłaniało do szukania odpowiednich miejsc poza miastem. Via Appia, prowadząca bezpośrednio z serca Rzymu, była jednym z bardziej prestiżowych tego typu miejsc. Dodatkowo, położenie przy głównej arterii komunikacyjnej gwarantowało, że groby i mauzolea były widoczne dla przechodzących, co stanowiło formę upamiętnienia i czci dla zmarłych. W starożytnym Rzymie wierzono, że położenie grobu wzdłuż tak ważnej drogi, jak Via Appia, zapewnia zmarłym trwałe miejsce w pamięci społecznej, a ich duchom – łatwy dostęp do świata żywych i odwrotnie.

Bogato zdobione grobowce i mauzolea wzdłuż Via Appia były również wyrazem statusu społecznego i bogactwa rodziny zmarłego. Budowa monumentalnych grobowców była sposobem na demonstrowanie swojej pozycji społecznej, wpływów oraz przynależności do elity rzymskiej. Wiele z tych grobowców było zaprojektowanych tak, aby odzwierciedlać osiągnięcia i znaczenie zmarłego, zarówno dla przechodniów, jak i dla potomności.

Obecnie Via Appia to wspaniałe miejsce na spacer o każdej porze roku. Możemy ją eksplorować również rowerem lub konno. Miejsce zachwyca spokojem oraz zielenią, choć znajduje się tak blisko centrum Rzymu. Zwłaszcza w weekendy spotkasz tutaj wielu mieszkańców miasta, którzy chcą odpocząć od zgiełku.

Via Appia Antica – Trasa spaceru

Na spokojny spacer należy zaplanować cały dzień. Warto mieć na uwadze, aby zabrać ze sobą wodę i coś do zjedzenia, bo możliwości  zaopatrzenia się w prowiant po drodze (zwłaszcza na dalszym odcinku trasy) są dość skromne. Jest kilka ujęć z wodą pitną. Podczas mojej wędrówki był też jeden funkcjonujący food truck. W sezonie letnim warto zadbać o odpowiednie nakrycie głowy.

Za początek wędrówki można uznać Circus Maximus. Znajduje się tam stacja metra linii B, i prawdopodobnie tam wysiądziecie jeśli będziecie nocować w innej części Rzymu. Mijamy Termy Karakalli (nie będę ich tutaj szczegółowo opisywać ponieważ zasługują na osobny artykuł). Jeśli jeszcze nie mieliście okazji ich zwiedzić to gorąco polecam wizytę. Wchodząc na Via di Porta San Sebastiano widzimy znak „Confine Parco Appia Antica”, czyli granica parku drogi Appijskiej. Uliczka ta jest bardzo urokliwa, wąska. Podążając nią warto zwrócić uwagę na grobowiec Scypionów. Ta słynna rodzina odegrała kluczową rolę w historii. Scypion Afrykański Młodszy dowodził przeciwko Kartaginie w wojnie punickiej. Doprowadził do jej zdobycia i zniszczenia. Grobowiec jest dostępny do zwiedzania wyłącznie z przewodnikiem, po wcześniejszej rezerwacji.

Dochodzimy do Porta San Sebastiano, jednej z największych i najlepiej zachowanych bram w Murach Aureliańskich, które otaczają starożytne serce Rzymu. Porta San Sebastiano, znana również jako Porta Appia, była kluczowym punktem wjazdowym do miasta. Dziś brama ta kryje w sobie małe, lecz ciekawe Muzeum Murów, które oferuje wgląd w ich historię i konstrukcję. Czynne od wtorku do niedzieli, 9.00-14.00. Wstęp wolny.

Idąc dalej trzeba zachować szczególną uwagę. Początkowy odcinek Via Appia nie jest zbyt komfortowy dla pieszych. Nie ma tam chodnika, ani bezpiecznego pobocza. Dopiero później droga przeobraża się w trasę dla pieszych, zamkniętą dla ruchu aut. Można więc rozważyć przejechanie części Via Appia autobusem.

Kościół Quo Vadis i Katakumby

Następnym ważnym przystankiem na trasie jest niewielki kościół Domine Quo Vadis. Według tradycji, kiedy św. Piotr uciekał z prześladowanego Rzymu, spotkał tu Chrystusa i zapytał: „Quo vadis, Domine?” („Dokąd idziesz, Panie?”), na co Jezus odpowiedział, że idzie do Rzymu, aby ponownie zostać ukrzyżowanym. To spotkanie skłoniło Piotra do powrotu i stawienia czoła swojemu przeznaczeniu. Kościół zachował odcisk stóp, które według wierzeń należą do Jezusa. Dodatkowo w kościele znajduje się popiersie polskiego noblisty, Henryka Sienkiewicza, autora powieści Quo Vadis.

Wzdłuż Via Appia Antica znajduje się wiele katakumb, w tym Katakumby św. Kaliksta, jedne z największych i najważniejszych wczesnochrześcijańskich miejsc pochówku. Zawierają one groby wielu męczenników i szesnastu papieży z pierwszych wieków naszej ery. Zwiedzanie trwa około 40 minut, zamknięte w środy. Koszt biletu to 10 euro. Kawałek dalej znajdują się katakumby św. Sebastiana. Bilet to również 10 euro, otwarte codziennie. Więcej informacji znajdziecie tutaj. Oba miejsca zwiedzamy w grupie z przewodnikiem. Jeśli do katakumb chcielibyście podjechać to kursuje tutaj autobus 118 z przystanku Circo Massimo. Zatrzymuje się odpowiednio na przystankach Catacombe S. Callisto i Basilica S. Sebastiano.

Willa Maksencjusza

Podążając dalej trasą naszego spaceru docieramy do Willi Maksencjusza. Villa di Massenzio, jest jednym z najbardziej imponujących i najlepiej zachowanych zespołów archeologicznych wzdłuż Via Appia Antica. Została zbudowana na początku IV wieku n.e. Maksencjusz był cesarzem rzymskim, który zginął w słynnej bitwie przy Moście Mulwijskim, toczonej przeciwko siłom Konstantyna Wielkiego.

Ważnym elementem kompleksu jest monumentalne mauzoleum. Jego okrągła konstrukcja z centralnie umieszczoną komorą grobową jest typowym przykładem rzymskiej architektury sepulkralnej tego okresu. Cyrk Maksencjusza, choć mniej zachowany niż inne elementy kompleksu, jest jednym z najlepszych przykładów rzymskiego cyrku w Italii. Był to obiekt używany głównie do wyścigów rydwanów, które były bardzo popularną formą rozrywki w starożytnym Rzymie. Obiekt zamknięty jest w poniedziałki, wstęp wolny. Czynny w godzinach 10.00-16.00, warto sprawdzić aktualne informacje na stronie.

Grobowiec Cecylii Metelli

Mauzoleum Cecylii Metelii zostało wybudowane w I w p.n.e. Wyróżnia się swoją imponującą, cylindryczną strukturą. Pierwotnie grobowiec był pokryty trawertynowymi płytami, z których większość została z biegiem wieków rozkradziona. Przylegają do niego ruiny pałacu Castrum Caetani. W latach 1302-1303 rodzina Caetani kupiła tutaj ziemię (posiadłość Capo di Bove) i ufortyfikowała ją. Powstał kościół (San Nicola Capo di Bove), stajnie. Obiekt można zwiedzać samodzielnie. Bilet wstępu, w cenie 8 euro, to bilet łączony na kilka innych obiektów (oprócz mauzoleum także Capo di Bove, Villa dei Quintili, Tombe della via Latina, Antiquarium di Lucrezia Romana, Villa di Settebassi). Podczas moich odwiedzin pracownicy oferowali obejrzenie animacji pokazującej mauzoleum oraz pałac za czasów ich świetności, przy użyciu okularów VR.

Idąc dosłownie kawałek dalej znajdziemy obszar archeologiczny Capo di Bove. Ani ruiny, ani wystawa nie są wybitnie interesujące dla kogoś kto nie jest znawcą tematu. Można tam zajrzeć na kilka minut mając na uwadze, że możemy tu wejść w ramach wcześniej kupionego biletu. Dostępne są bezpłatne toalety.

Villa dei Quintili

Rozległy kompleks willowy z II wieku n.e., należał do bogatych i wpływowych braci Quintili. Sextus Quintilius Condianus i Sextus Quintilius Valerius Maximus byli wybitnymi członkami rzymskiej elity i słynęli z bogactwa oraz wpływów. Villa dei Quintili rozciąga się na obszarze ponad 24 hektarów i składa się z kilku budynków, w tym głównego rezydencjonalnego pałacu, term (publicznych łaźni), teatru oraz innych struktur pomocniczych, takich jak stajnie i magazyny. To, co wyróżnia Villę dei Quintili, to jej imponująca architektura i zaawansowane rozwiązania inżynieryjne, w tym systemy ogrzewania i wodne. Wnętrza i otoczenie willi były bogato zdobione marmurami, freskami i posągami. Po śmierci braci Quintili w 182 n.e. na polecenie cesarza Kommodusa, willa została skonfiskowana i stała się częścią cesarskich posiadłości.

Teren do przejścia jest dość spory, na spokojne zwiedzanie należy zaplanować półtorej godziny. Wejście jest tylko jedno więc po zwiedzaniu trzeba się do niego trochę wrócić. Korzystamy z wcześniej już wspominanego i kupionego biletu łączonego Parku Archeologicznego Appia Antica. Otwarte od wtorku do niedzieli, od 9.00. Godzina zamknięcia różni się w zależności od pory roku, aktualną sprawdzicie tutaj.

Powrót do centrum z Via Appia Antica i Lotniska Ciampino

Jeśli zdecydujecie się pokonać cały odcinek pieszo dojdziecie do lotniska Ciampino. Do centrum miasta możecie wrócić komunikacją miejską na kilka sposobów:

• autobus 520 + metro lini A ze stacji Cinecitta (na jednym bilecie ważnym 100 min, koszt 1,50 euro)
• autobus 720 + metro linii B ze stacji Laurentina (koszt również 1,50 euro)
• bezpośredni autobus Terravision na dworzec Termini (bilet to już 6 euro)
• autobus Atral + metro lini A ze stacji Anagnina (1,20 +1,50 euro)

Planując wakacje w Rzymie zapoznajcie się koniecznie z moimi pozostałym artykułami: Palazzo Colonna, Hale Trajana, Vicus Caprarius, Case Romane del Celio, Muzeum Forma Urbis.

Artykuł Via Appia Antica: Spacer od Circus Maximus do Lotniska Ciampino pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.

Palazzo Colonna jest jednym z największych i najpiękniejszych pałaców w Rzymie. Jego budowa rozpoczęła się w XIV wieku i trwała przez kilka stuleci, co sprawia, że pałac jest mozaiką różnych stylów architektonicznych. Pałac został zbudowany przez potężną rodzinę Colonna, która odgrywała znaczącą rolę w historii i polityce Rzymu przez wieki. Co wyróżnia Palazzo Colonna na tle innych zabytków Rzymu? Przede wszystkim niezwykła historia rodziny Colonna, która mieszka w pałacu od ponad 800 lat, co czyni go jedną z najdłużej zamieszkałych rezydencji prywatnych w Europie.

Przepiękna Galeria Colonna jest jednym z najcenniejszych miejsc w Palazzo Colonna. Ukończono ją w drugiej połowie XVII wieku. To prawdziwe arcydzieło barokowe, które zachwyca bogactwem dekoracji, imponującymi freskami na suficie oraz wyjątkową kolekcją dzieł sztuki, w tym obrazów, rzeźb i antyków. Warto zwrócić uwagę na fresk przedstawiający zwycięstwo floty chrześcijańskiej nad Turkami w bitwie pod Lepanto, w 1571 roku. Dowódcą floty był Mercantonio II Colonna.

Jednym z najsłynniejszych obrazów, które zobaczymy podczas naszej wizyty w Palazzo Colonna jest z pewnością ten przedstawiający mężczyznę jedzącego fasolę, autorstwa Annibale Carraci. Oprócz tego zobaczymy tu dzieła np. Jacopo Tintoretto, Rubensa czy Perugino. Wnętrza są w doskonałym stanie. Palazzo Colonna jako jeden z niewielu uniknął zrabowania i zniszczenia podczas złupienia Rzymu w 1527 roku (sacco di Roma).

Do pałacu przynależą ogrody. Wychodzi się do nich bezpośrednio z galerii. Fontanny działają nawet w zimie, a widok z górnego tarasu jest wspaniały.

Palazzo Colonna – Zwiedzanie

Rodzina Colonna wciąż mieszka w pałacu. Budynek jest udostępniony do zwiedzania w soboty rano, od 9.30-13.15. Wejście znajduje się od ulicy Via della Pilotta 17. Nie jest wymagana wcześniejsza rezerwacja, bilet można również kupić na miejscu. W drzwiach turystom pomaga osoba przedstawiająca ofertę biletów. Ci następnie kierowani są do kasy. Istnieją dwa rodzaje biletów:

• 15 euro – Galeria Colonna, apartamenty Piusa i ogrody
• 25 euro – To samo + apartamenty księżniczki Izabelli

Jeśli mamy taką możliwość warto pozwolić sobie na kupno droższego biletu. Apartamenty Izabeli zajmują cały parter, z tańszym biletem zobaczymy jedynie I piętro.

Istnieje również możliwość zwiedzania pałacu z przewodnikiem. Grupy są wyłącznie w piątki:

• W języku włoskim: 9.30, 10.00, 10.30
• W języku angielskim: 10.00
• W języku francuskim: 10.30

W piątki wchodzi się z placu S.S. Apostoli 66, a koszt biletu to 30 euro. Zwiedzanie z przewodnikiem trwa około 2 godzin.

Na terenie Palazzo Colonna znajdują się bezpłatne toalety. Na wewnętrznym dziedzińcu można odpocząć na ławce przy fontannie. Aktualne informacje warto sprawdzić na oficjalnej stronie pałacu. 

Przeczytaj również moje artykuły na temat Hal Trajana, Vicus Caprarius, Case Romane del Celio czy Muzeum Forma Urbis.

Artykuł Palazzo Colonna w Rzymie pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.

Hale Trajana (Mercati di Traiano) zostały wybudowane w Rzymie na polecenie cesarza Trajana około 112 roku n.e. Przy ich budowaniu, aby pozyskać więcej miejsca, zniwelowano częściowo zbocze sąsiedniego Kwirynału. Pierwotnie archeolodzy sądzili, że był to wielki, starożytny kompleks handlowy. Stąd współczesna nazwa, mercato – targ, rynek. Obecnie przyjmuje się jednak, że budynek służył jako biura administracji cesarza Trajana.

Architektura Hal Trajana była niezwykle imponująca jak na ówczesne czasy. Centralnym punktem kompleksu jest Wielka Hala, kilkupoziomowy budynek z salami wychodzącymi w stronę jednego, centralnego pomieszczenia.  Oprócz tego możemy zejść na poziom Forum Trajana, wejść na taras widokowy, czy przejść się antyczną ulicą, która oddzielała od siebie budynki (Via Biberatica). Do kompleksu przylega malutki ogród Giardino delle Milizie, od nazwy wieży Milizie z XII wieku, która się w nim znajduje.

Hale Trajana, odkryte w latach 1926-1934, imponują swoim rozmieszczeniem na łącznie 6 poziomach oraz doskonałym stanem zachowania. Obecnie wnętrza służą Muzeum For Cesarskich (Forum Cezara, Forum Augusta, Forum Wespazjana, Forum Nerwy, Forum Trajana). Możemy podziwiać liczne rzeźby, ceramikę czy dekoracyjne elementy architektoniczne.

Hale Trajana – Zwiedzanie

Wejście znajduje się od ulicy Via Quattro Novembre 94. Jeśli chcecie zjeść coś na szybko przed zwiedzaniem, to warto idąc od strony kolumny Trajana zahaczyć o pizzę na kawałki w Grano (Via Magnanapoli 9). Bilet do Hal Trajana kosztuje 13 euro (bez dodatkowych wystaw). Dodatkowo można wypożyczyć videoguide (dostępne języki: angielski, włoski, francuski, hiszpański, niemiecki) w cenie 7 euro. Otwarte codziennie od 9.30-19.30. Aktualne godziny otwarcia możecie potwierdzić na oficjalnej stronie muzeum. 

Na zwiedzanie trzeba przeznaczyć minimum półtorej godziny. Nie trzeba robić wcześniejszej rezerwacji. Pomimo położenia blisko najbardziej znanych atrakcji Rzymu niewielu turystów decyduje się wejść do środka. Na miejscu znajduje się sklepik z pamiątkami.

Jesli wybieracie się do Rzymu to zachęcam do zapoznania się z moimi artykułami dotyczącymi Case Romane na wzgórzu Celio, Muzeum Forma Urbis czy Vicus Caprarius (Miasto Wody).

Artykuł Hale Trajana w Rzymie pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.

Vicus Caprarius, nazywane „Miastem Wody”, zostało odkryte stosunkowo niedawno, w 1999 roku, podczas prac budowlanych, przy renowacji kina Trevi. Archeolodzy natrafili na dobrze zachowane pozostałości starożytnych budynków i kanałów wodnych. Najgłębiej znajdują się ruiny insuli (domu mieszkalnego) z czasów Nerona, następnie domus (bogatszej willi). Wkrótce stworzono tutaj zbiornik wody dla funkcjonującego obok akweduktu Aqua Vergine.
Akwedukt zbudowany w 19 roku p.n.e., za czasów panowania Oktawiana Augusta, był monumentalnym systemem zaopatrzenia w wodę i kluczowym elementem infrastruktury Rzymu. Aqua Vergine, znany również jako Aqua Virgo, przynosił czystą, pitną wodę z okolicznych gór aż do centrum miasta. Wodą z akweduktu zasilana jest do chwili obecnej pobliska fontanna di Trevi, gdzie kończy on bieg.
Oprócz ruin wspomnianych obiektów wystawiona jest również kolekcja amfor, monet czy fragmentów ozdobnej architektury.

Zwiedzanie Vicus Caprarius

Obszar archeologiczny został udostępniony do zwiedzania w 2004 roku. Znajduje się bardzo blisko Fontanny di Trevi, pod adresem Vicolo del Puttarello 25. Wejście jest dobrze oznaczone. Można zarezerwować bilety przez internet, ale nie ma takiego wymogu. Mimo położenia w popularnej dzielnicy Rzymu, do środka można wejść w miarę płynnie. Przy wejściu stoi pani z tabletem, która mówi zainteresowanym osobom, o której godzinie jest najbliższe wejście. Te są praktycznie co chwilę. Bilet jest stosunkowo tani, kosztuje 4 euro. Można również wypożyczyć audioguide. Na zwiedzanie należy zaplanować około 40 minut. Obecnie godziny otwarcia to 11-17, od wtorku do niedzieli (poniedziałki zamknięte). Istnieje również możliwość zwiedzania w grupie, z przewodnikiem (po włosku lub po angielsku). Koszt takiego zwiedzania to 8 euro. Aby zarezerwować wejście na konkretną godzinę, bądź sprawdzić aktualne godziny zwiedzania warto odwiedzić oficjalną stronę internetową Vicus Caprarius. Na miejscu można również skorzystać z toalety.

Jeśli planujecie swoją podróż do Rzymu to zachęcam Was do zapoznania się również z innymi artykułami dotyczącymi atrakcji Wiecznego Miasta Case Romane na wzgórzu Celio czy Muzeum Foma Urbis.

Artykuł Vicus Caprarius: Zanurzenie w Starożytnym Rzymie pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.

Historia oraz architektura

Domus zostały odkryte w 1887 roku przez Ojca Germano di San Stanislao, rektora bazyliki w tamtym czasie. Miejsce jest jednym z najpiękniejszych miejsc w podziemnym Rzymie, dzięki nadzwyczajnemu stanowi zachowania pomieszczeń oraz ich wielkiej wartości historycznej, artystycznej i religijnej.
Kompleks składa się z około 20 pomieszczeń, rozlokowanych na różnych poziomach wzgórza Celio, datowanych na okres od I do IV wieku. Najniżej znajduje się dwupoziomowy dom, wyposażonego w prywatną łaźnię (balneum) z początku II wieku n.e. Kolejne warstwy to sklepy (tabernae), insule (mieszkalny budynek wielorodzinny), mieszkania oraz przestrzenie sakralne. Sale charakteryzują się dobrze zachowanymi freskami ściennymi oraz mozaikami podłogowymi. Kolumny i kapitele świadczą o wysokim statusie społecznym ich mieszkańców. Jednym z najbardziej fascynujących aspektów Case Romane del Celio jest różnorodność stylów dekoracyjnych. Od prostych motywów geometrycznych po zaawansowane sceny mitologiczne i portrety.

Jest to miejsce gdzie według tradycji żyli, ponieśli męczeństwo i zostali pochowani święci bracia Jan i Paweł. Działo się to około 362 roku n.e., za panowania cesarza Juliana Apostaty, który próbował przywrócić pogańskie kulty i zwalczyć chrześcijaństwo. Wydarzenie to uczyniło miejsce świętym i czczonym, a później doprowadziło do budowy obecnej bazyliki.

Zwiedzanie Case Romane del Celio

Wejście znajduje się na urokliwej Clivo di Scauro, starożytnej rzymskiej ulicy i niegdyś głównej osi wzgórza, która zachowała część swojego pierwotnego układu. Warto sprawdzić aktualne godziny otwarcia na oficjalnej stronie. Obecnie obiekt jest otwarty od 10.00-16.00. Zamknięty we wtorki i czwartki. Bilet kosztuje 8 euro. Można zarezerwować go online (dodatkowe 2 euro), ale nie jest to popularne miejsce wśród turystów. Bez problemu można je zwiedzić bez wcześniejszej rezerwacji. Zwiedza się samodzielnie. Można również zdecydować się na wizytę z przewodnikiem, ale grupy są jedynie w języku włoskim. Na miejscu dostępne są autoguide’y (po angielsku i po włosku) w cenie 5 euro. Warto zaplanować minimum godzinę na eksplorację podziemi. Będąc na Celio zajrzyj do sąsiedniego Muzeum Forma Urbis, o którym poczytasz tutaj.

Artykuł Case Romane del Celio, Rzym – Odkrywanie Skarbów Historii pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.

Tajemnice Przeszłości: Co To Jest Forma Urbis?

Forma Urbis, znana również jako Marmurowy Plan Rzymu, to gigantyczna mapa starożytnego Rzymu. Wyryta w marmurze w III wieku n.e. przez architektów cesarza Septymiusza Sewera. Początkowo mapa obejmowała niemal wszystkie budynki, ulice i budowle miasta, prezentując Rzym w imponującej skali. Dziś, w Muzeum Forma Urbis, odwiedzający mogą podziwiać wyłącznie fragmenty tej niezwykłej mapy. Szacuje się, że z oryginalnych 150 płyt, o wymiarach 18 na 13 metrów, zachowało się jedynie 10 procent. Pozostałe elementy zostały zniszczone poprzez wykorzystywanie ich na przestrzeni wieków jako materiałów budowlanych.

Muzeum Forma Urbis – zwiedzanie, bilety

Obiekt można zwiedzać od wtorku do niedzieli w godzinach 10-16, pamiętając że ostatnie wejście jest godzinę przed zamknięciem. Cena wstępu to 9 euro. Choć otwarcie nowego muzeum na mapie miasta przyciągnęło sporo rzymian, to nie trzeba robić wcześniejszej rezerwacji. Za bilet można zapłacić kartą. W zależności od tego jak bardzo interesuje Was temat architektury i planów miast na zwiedzanie trzeba przeznaczyć od 20 minut do 1 godziny. Muzeum Forma Urbis to w zasadzie jedna większa sala, w której pod przeszkloną podłogą można podziwiać ocalałe fragmenty planu Rzymu. Więcej informacji można znaleźć na oficjalnej stronie internetowej.

Wzgórze Celio: idealna lokalizacja na wyjątkowy spacer

Muzeum znajduje się na wzgórzu Celio, jednym z słynnych siedmiu wzgórz Rzymu. To spokojna i malownicza okolica, która ma wiele do zaoferowania. Znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie Koloseum. Spacer po wzgórzu to nie tylko okazja do zobaczenia Forma Urbis. To również szansa na odkrycie mniej znanych zabytków i urokliwych uliczek. Warto zajrzeć do Parku Archeologicznego Celio (wstęp wolny), zwiedzić pięknie zachowany rzymski domus (Case Romane del Celio), przespacerować się nastrojową uliczką Clivo di Scauro czy odpocząć w parku Villa Celimontana.

Artykuł Muzeum Forma Urbis na Wzgórzu Celio – Odkryj Skarby Rzymu pochodzi z serwisu Świat Według Blondynki.